Mostar en de oude brug Stari Most over de rivier Neretva

Even buiten het centrum van Mostar vonden we in een straat een parkeerplaats. We stonden even verderop verstijfd van schrik. Vreselijk! De schade door de bombardementen was hier nog goed te zien. Lege beschadigde woonblokken met hier en daar toch nog een balkon met bloemen en schone was aan een droogrek. We dachten even terug aan het laatste decennium van de vorige eeuw, toen dus ook die mooie brug vernield werd tijdens de oorlog in november 1993, toen Kroaten en moslims in dit gebied een hevige strijd uitvochten. Uit een gebouw klonken onvriendelijke woorden. Huh? Tralies? Oh nee, het gevangenis. Anita en ik keken elkaar aan. Toch maar even verderop een veiligere parkeerplaats zoeken. Dat lukte. Wat een andere sfeer. Een vriendelijk opaatje wees ons nog de weg, want hij wist natuurlijk waar toeristen als wij naar zoeken. Uiteindelijk vonden we de brug die, sinds 23 juli 2004 gereconstrueerd, weer de islamitische en katholieke oever met elkaar verbindt en daardoor ook als een symbool van verbroedering bedoeld is. De brug heet Stari Most, wat inderdaad oude brug betekent. Mostar werd gesticht in de dertiende eeuw door de Turken en bloeide vier eeuwen in het Ottomaanse rijk. Met de bouw van de Stari Most werd begonnen in 1557 en voltooid werd de brug in 1566. Na het zien van al dit moois wisten Anita en de webmaster, dat we in 2009 ook Mostar en omgeving als stop zouden hebben op onze reis met de eigen auto over de Balkan. Je kunt hier werkelijk bijna overal goedkoop eten en het is buitengewoon lekker. Na een werkelijk verrukkelijke mixed grill bij restoran Babilon aan de rivier de Neretva, natuurlijk met uitzicht op de Satri Most, moesten we aan de terugweg beginnen. Eerst nog even 26 euro afrekenen, wat echt zeer goedkoop is voor twee borden met een berg gegrild vlees voor Anita en de webmaster en een broodje met de bekende čevapčići rolletjes voor Jennifer en ook nog vier consumpties. Zorg wel voor contant geld. Het meisje dat ons op een pleintje uitnodigde bij hun te komen eten gaf aan "we accept everything...", dus we dachten ook creditcards. Gelukkig kreeg ik met de Bosnische marken, wat Kroatische Kuna's en Euro's het totaalbedrag plus nog een kleinigheidje bij elkaar. Om kwart voor twaalf waren we na een rit van ruim tweeëneenhalf uur door de Bosnische nacht weer terug in Kroatië in ons hotel Neptun in Tučepi en hadden we nog een kwartier voor een afzakkertje.

Page: [1][2]

Photo album created with Web Album Generator