Evenementen Wmc Nacht van Gulpen Wandelingen Carnaval Feestdagen Video's   Gastenboek Contact

Over de website Nieuws Overzicht Vakantie Balkan 1 2 Balkan top 10 Camping Dagje weg Stedentrips

Een weekend top bezienswaardigheden in Dalmatië met de huurauto

<<< Met de auto over schierland Pelješac en over eiland Korčula naar Vela Luka

Zondag: natuurpark Biokovo met de sneeuw op de Sveti Jure op 1762 meter hoogte

Fotoalbum natuurpark Biokovo en Sveti Jure 2008  2007  2006

De volgende dag stonden de berg Sveti Jure, bedevaartsoord Medjugorje en Mostar op het programma. Om zeven uur in de ochtend zaten we in ons hotel al aan het ontbijt. Nou ja voor de webmaster een broodje ham, maar Anita laadt haar bord 's morgens telkens vol met allerlei gezonde dingen als fruit, groente en salade. Het natuurpark Biokovo met de fantastische tocht naar de tweede berg van Kroatië is gemakkelijk te vinden. De weg naar Vrgorac vanaf het kruispunt aan het einde van het stadje Makarska - in de richting van Dubrovnik gezien - voert langs de ingang van het natuurpark. De man bij de ingang beschikte over een gezonde dosis humor, want hij vroeg of we de ski's bij ons hadden want er lag sneeuw op de Sveti Jure. We lachten en lieten weten dat we dat al twee jaar geleden hadden gezien. En inderdaad heeft Jennifer dit jaar weer met haar emmer, die eigenlijk voor het strand bedoeld was in de sneeuw gespeeld. Ook even een korte wandeling over de mooie bergtop gemaakt richting de kapel Sveti Jure. "Kijk daar heb je de eilanden Pelješac en Korčula waar we gisteren overheen gereden zijn en geslapen hebben.

En daar ginds zijn toch warempel die bergen met sneeuw die we gisteren ook zagen. Dat is echt Bosnië en Herzegovina, waar we zo meteen naar toe rijden." Foto's hebben we al meer dan genoeg van deze indrukwekkende omgeving hier boven op 1762 meter hoogte, want het is al de derde keer dat we hier staan; in 2007 nog met de scooter en daarna in het donker naar beneden. Wel wilden de webmaster en Anita nog even op de foto met de met de berg Vošac, die we op 5 oktober 2007 hebben beklommen. Zie fotoalbum op een andere pagina. De tocht naar de berg Sveti Jure waarop we nu staan duurt nog twee uur langer, dus ruim vijf uur en dat betekent nog meer slepen met water. Toch kriebelt het behoorlijk en wellicht dat het ons ooit gaat lukken. Bij het "mittelstation" was het een gezellige boel en het loslopend vee was voor Jennifer een extra attractie. Net een kinderboerderij. We hebben een heerlijke mixed grill op het buitenterras van restaurant Vrata Biokova gegeten, inclusief natuurlijk genieten van het spectaculaire uitzicht op de Dalmatische eilanden Hvar, Pelješac en Korčula, waar we dag ervoor nog hebben overnacht. Ook kun je bij Vrata Biokova flessen heerlijke Travarica kopen met 48 kruiden uit dit Biokovo gebergte. Echt een aanrader. Bij de grens met Bosnië en Herzegovina was het niet eens nodig het paspoort uit de tas te halen. Eigenlijk verandert er niets, behalve het landschap, want de bergen die ik een dag eerder probeerde op foto vast te leggen, kwamen steeds dichterbij. Vlak voor de grens met Bosnië en Herzegovina maakte ik nog snel de foto links. Schitterend!
In 2009 trokken we met onze eigen Ford escort over de Balkan. Enkele etappes staan al online in het Engels. Op de volgende link staat ons tweedaags verblijf in Makarska met natuurlijk weer de klim naar de Sveti Jure, deze keer dus met onze eigen auto. Een droom werd werkelijkheid.

Bedevaartsoord Medjugorje

Fotoalbum over ons bezoek aan bedevaartsoord Medjugorje

Bij aankomst in het bedevaartsoord Medjugorje, eerst maar eens een geldautomaat opzoeken. Wat is hier eigenlijk de valuta? Even vragen in het postkantoor. "Oh, Bosnische Marken. Thank you." Van Medjugorje had ik al gehoord had ten tijde van de republiek Joegoslavië, maar nooit wist ik waar het precies lag. Plotseling blijkt het gewoon op onze route naar Mostar te liggen. Het is toch wel wonderbaarlijk mooi om te zien hoe sterk het geloof in de Heer bij enkele mensen is. Vele attributen van een (zieke) vriend of familielid werden in aanraking gebracht met Christus aan het kruis. Zelf kunnen we moeilijk erin geloven, want ook wij hebben gezien welke verschrikkelijke gebeurtenissen zich in deze regio tijdens de Balkanoorlog hebben afgespeeld, en als er al zo'n machtig iemand zou bestaan, had die dat toch willen voorkomen, nietwaar? We gaan nog even de kerk van binnen bezichtigen en wandelen langs de vele winkeltjes, waar je vele souvenirs, Mariabeelden en andere religie gerelateerde artikelen met heilig water kunt kopen. Het "beschermengeltje", dat de webmaster kreeg van Anita na onze bezichtiging van de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal in Antwerpen tijdens onze mini-vakantie in Zeeuws Vlaanderen, was nog lang niet uitgewerkt, dus dergelijke spullen hadden we niet nodig. We namen nog een pizza op de vuist en een flesje cola voor in de auto naar onze volgende bestemming: Mostar.

Op weg naar Mostar in Bosnië en Herzegovina

Fotoalbum over de rit naar Mostar en door het dal langs de rivier Neretva

De weg naar Mostar voert inderdaad richting de bergen met sneeuw, die ik de dag ervoor nog op foto heb vastgelegd. Medjugorje betekent overigens "gebied tussen de bergen."En het "vinogorje", wat op onze flessen Pelješac staat, zal dan wel wijnberg betekenen. En de hoogste berg van alle Adriatische eilanden op het eiland Brač heet Vidova Gora. Enfin, Een prachtig landschap doemt voor ons op. De muziek op de autoradio veranderde ook en kreeg een oriëntaals tintje met stevigere ritmes. Op een berg met schitterend uitzicht bleek pas hoe groot en uitgestrekt Mostar is. Natuurlijk gingen we meteen op zoek naar de bekende brug Stari Most. Probeer weg te blijven van de linkeroever in stroomopwaartse richting. De weg eindigt plotseling in the middle of nowhere. Mooi was het natuurlijk wel. We probeerden steeds in de buurt van de rivier de Neretva te blijven en die weg voerde ons eigenlijk aan de andere kant weer Mostar uit en door een dal tussen de met sneeuw bedekte bergtoppen het land verder in. Het bleek te gaan om de bergketens Cvrsnica met een hoogte van 2228 meter, Velež met de Botin op 1969 meter en het Prenj massief met de Zelena Glava van 2155 meter hoog. Eigenlijk wisten we al dat we in 2009 met de auto naar de Balkan zouden komen en zeker van noord naar zuid door Kroatië en Bosnië. Na een parkeerplaats even buiten het centrum van Mostar te hebben gevonden waren we wel even stil. De bergketens zijn onderdeel van de Dinarische Alpen.

Al rijdend door het dal waanden we ons even in Tirol en Karinthië. verlaten en beschadigde huizen waren de stille getuigen van het leed dat de mensen hier tijdens de oorlog hebben geleden. Tot overmaat van ramp bleek ik de auto niet ver van de plaatselijke gevangenis te hebben geparkeerd. Al gauw klonken onvriendelijke teksten uit ramen met de bekende tralies. Laten we de auto maar ergens anders zetten en gauw op zoek gaan naar de brug. In het historische centrum heerste een heel andere sfeer. Prachtig. De vele terassen langs de rivier, de moskeën en natuurlijk dat waaraan de stad zijn naam dankt, de Stari Most, oude brug, uit de dertiende eeuw toen de Turken hier de baas waren en Mostar werd gesticht en bloeide als belangrijk handelscentrum van het Ottomaanse rijk. Al gauw werden we aangesproken door een meisje dat vroeg of we wat wilden eten. Dat was een goed idee, maar we hadden vast nog niet genoeg geld en bovendien van alles wat: Bosnische marken, Kroatische Kunas en een paar losse Euro's. Toen ik vroeg of ik ook met creditcard kon betalen zei ze: "we accept everything." Vooruit dan maar, we zien wel! Allemachtig, wat een berg gegrild vlees lag op ons bord en wat lekker bereid. Voor vleeseters is Restoran Babilon echt een aanrader, waar je eveneens de beroemde Stari Most kunt bewonderen. Zorg wel voor voldoende contant geld, want met de creditcard kun je hier niet betalen. Gelukkig kreeg ik met alle valuta aan contant geld in mijn beurs het totaalbedrag bij elkaar: €28,-, echt waar! Na het eten begon rond negen uur de tweeëneenhalf uur durende terugtocht door de Bosnische Nacht van Mostar naar Tučepi. Aan de grens ook dit keer een vriendelijke zwaaiende hand dat we mochten doorrijden. Rond kwart voor twaalf waren we terug in het hotel en dat betekende dat we nog een kwartier hadden voor een slaapmutsje.

©  Jos van der Burgt